Zaburzenia odżywiania

Bulimia, anoreksja GDAŃSK GDYNIA psycholog,

Wiele osób przynajmniej raz w życiu odchudzało się, wiele osób bywa niezadowolonych ze swojej sylwetki czy wagi, ale nie każda z tych osób CHORUJE. Zaburzenia odżywiania to nie moda, fanaberia czy też wybór – to zespół objawów składających się na poważną chorobę.

Problem ten dotyka głównie młode osoby, ale nie tylko – coraz więcej dojrzałych osób – zarówno kobiet i mężczyzn – boryka się z utratą kontroli nad jedzeniem i swoją wagą.

Zaburzenia odżywiania wiążą się z konsekwencjami fizycznymi i psychologicznymi, które nie zawsze mają bezpośrednie powiązanie z jedzeniem czy apetytem.

Osoby cierpiące na problemy z jedzeniem skarżą się na:

  • niskie poczucie własnej wartości lub wstręt do siebie,
  • przygnębienie lub stany depresyjne,
  • rozdrażnienie,
  • lęki,
  • wycofanie się z kontaktów z innymi ludźmi,
  • poczucie braku kontroli nad własnym życiem,
  • spadek zainteresowań i codziennej aktywności,
  • poczucie winy.

Zaburzenia odżywiania przebiegają w trzech podstawowych schorzeniach –

anoreksji, bulimii i przymusowym (kompulsywnym) objadaniu się.

Objawy anoreksji:

  • spadek wagi o co najmniej 15% w stosunkowo krótkim czasie,
  • lęk przed przytyciem, pomimo niskiej wagi,
  • brak miesiączki od co najmniej 3 miesięcy.

Objawy bulimii:

  • nawracające epizody objadania się, co najmniej 2 razy w tygodniu, przez 3 miesiące,
  • zachowania, które mają służyć zapobieganiu przyrostowi wagi (wymioty, głodówki, ćwiczenia, nadużywanie środków przeczyszczających),
  • samoocena zależna jest od kształtów i wagi ciała.

Objawy kompulsywnego objadania się:

  • spożywanie dużych ilości wysokokalorycznego pożywienia,
  • poczucie utraty kontroli nad jedzeniem,
  • sporadyczne stosowanie diet.

Zaburzenia odżywania wymagają, jak każda poważna choroba – leczenia.

Najskuteczniejszą jak dotąd metodą okazuje się PSYCHOTERAPIA. Polega ona głównie na przełamywaniu mechanizmów choroby, nauce radzenia sobie z emocjami, budowaniu poczucia własnej wartości i niezależności.

To proces długotrwały – w przypadku zaburzeń odżywiania trwa około roku.

Czasem, kiedy osoba chorująca jest bardzo wyniszczona fizycznie lub kiedy jej stan psychiczny tego wymaga, a także ze względu na bardzo młody wiek (poniżej 15 r. ż.) na kilka tygodni konieczne może być leczenie codzienne – w warunkach szpitalnych.

Często niezbędna okazuje się także współpraca bliskich – rodziny, partnerów.

Jeśli zachodzi taka potrzeba – do leczenia można włączyć również farmakoterapię (po konsultacji z lekarzem psychiatrą).

Bulimia, anoreksja GDAŃSK GDYNIA psycholog